برای دیدن کارناوالی به مرکزشهررفته بودم.
ناگاه باران چنان دیوانه وار می بارید که انگار زیر یک دوش عظیم ایستاده باشی. ورعد چنان می غرید و برق چنان می جهید که گویی آتش بازیی خیس وباشکوه برپا بود.
برای خیس نشدن به زیر چادری پناه بردم که که یک گروه موسیقی پاپ با کمک آمپلی فایرهای غول پیکر موزیکی گوش خراش را می نواخت. چندین زوج درآن وسط ها می رقصیدند وعده زیادی درگوشه وکنار با لیوان های بزرگ آبجو دردست مشغول تماشا بودند ویا تلاش می کردند با داد وفریاد با یکدیگرحرف بزنند.
دخترکی که ازباران به زیرچادرپناه آورده بود توجهم را جلب کرد. سیزده چهارده سال بیشترنداشت. باریک وبلند بالا. با موهایی خرمایی وکوتاه وسیخ سیخ وچشمانی به رنگ دریا. یک بلوزکوتاه برتن و شلوارکی جین وکفش کتانی برپا.
تلفن همراهش را ازجیب شلوارکش بیرون آورد وبرای اینکه صدای آن سوی خط را بشنود به زیر باران رفت. بعد از یکی دودقیقه تلفن همراهش را تا کرد ودرجیب گذاشت. خم شد وکتانی هایش را درآورد ودردست گرفت ومثل بره آهویی جست وخیز کنان، درحالیکه می دوید وتا مچ پایش درآب بود، به رقص درزیر باران پرداخت.
آه .. چه سبک می رقصید! وچقدردلم می خواست من هم مثل او درزیر باران برقصم.
او ازمن چهل سالی کوچکتر بود اما افسوس که من هنوز آنقدر بزرگ نشده بودم که درکنارش، بی خیال، برقصم!

موسیقی:
Ingrid, In Tango