در سال هایی که دردوبی بودم، به دلیل ماهیت کاری که داشتم، میزبانِ مهمان های زیادی ازایران بودم. خیلی از این آدم ها وقتی ازمحیط هرروزه کاری (بیشتردولتی) خوددرایران رها می شدند پوست می انداختند ومثل این که نیاز زیادی به تظاهر نمی دیدند و این پوست انداختن بیشتر ازهمه درانتقاد بی پروا ازحکومت ایران جلوه گر می شد. برخی ازاین آدم ها هم همچنان آن فاصله احتیاطی را حفظ می کردند وراحت نبودند.
خاطرات جالبی ازآن روزها واین آدم ها دارم.
ازجمله این که مهندس حسین ومهندس عباس که آدم های محترم ومعقول پابه سن گداشته ای دردهه شصت عمربودند، مهمان ما بودند. اخلاق ورفتاروکرداراین دومهمان مطابق با آن پدیده ای بود که معمولاً با عنوان حزب اللهی شناخته می شوند.
روزی سوار برماشین برای یک ملاقات کاری می رفتیم. تصادفاً سیستم صوتی ماشین روشن بود ویکی ازترانه های شهرام شب پره با آن قرواطوارمعمول پخش میشد. به گمانم ترانه ای بود که می خواند: "بازم تابستون اومد – یارتوخیابون اومد، شب پشت کوها مرده – شادی غماروبرده" تا آخر...
مهندس حسین خیلی محترمانه صدایش درآمد که: ببینید من نه این که با موسیقی مخالف باشم ها، بالاخره شاید موسیقی سنتی وسنگین مثلاً شجریان خوب باشد، اما شما فکرنمی کنی این موسیقی اصلاً موسیقی نیست وتعریفی جزابتذال ندارد؟
من ازطرفداران شهرام شب پره نیستم وآن سی دی یا نوارهم مال پسرهشت نه ساله ام بود که شهرام شب پره را بسیاردوست داشت ودرماشین وخانه مرتب صدای او پخش می شد. گرچه ازاو هیچ وقت بدم هم نیامده است (که برایتان می گویم).
به مهندس حسین گفتم والله راستش من ازبیشترانواع موسیقی خوشم میاید ومشکلی ندارم ولی به احترام حرف شما پخش صوت را خاموش می کنم. وگفت وگو خیلی دوستانه تمام شد.
تایادم نرفته این راهم بگویم که وقتی قرارکاری تمام شد ومهمان ها رفتند، درصندلی ماشین چند تا قرص وایاگرا پیدا کردم که گویا ازجیب مهندس حسین یا مهندس عباس افتاده بود!
حالا این خاطره را داشته باشید تا یک نکته ی دیگر بگویم:
دریکی از گشت وگلک های اخیرم درخانه ی بچه محل ها، سری به خانه ی با صفای اعلیحضرت حاج آقا زدم. دیدم دریادداشتی با عنوان "دوجهره ی نفرین شده ی وطن"، شهرام شب پره وقرواطوار همراه وهمگام با یکی ازترانه های اخیراو (که اتفاقاً بدلیل دسترسی نداشتن به تلویزیون های لوس آنجلس تا حالا ندیده ونشنیده بودم) را به عنوان یکی ازدوسوی افراطی ونفرین شده ی فرهنگی ایران نمایانده است.
خوب البته طبیعی (وخیلی خوب) است که سلیقه های مختلف داشته باشیم. ازیکی خوشمان بیاید وصدای یکی روی اعصابمان تخمه بشکند. یکی را سنگین بدانیم، یکی را دلنشین ویکی را مبتذل. اما با این روایت که ترانه های شهرام شب پره ویا قرواطوارحاصل ازترانه هایش را یکی ازچهره های نفرین شده ی ایران بدانیم، موافق نیستم.
راستش یک ویژگی شهرام شب پره را تحسین می کنم وآن این که تقریباً همه ترانه هایش "شاد" است وباعث وبانی "حرکات موزون" واین ویژگی برای ایرانی که به "ملت بی نشاط" خوانده شده ورهبرانقلابش گفته که "همین گریه ها ملت مارازنده نگهداشته" ودرسرزمینمان برای تولد (آن هم احتمالاً) فقط یک جشن می گیریم وبرای مرگ وشام غریبان و ترحیم وچله و سالگرد هزارتا، وبرای اشگ های دم مشگمان، کم پدیده ای نیست.
این پدیده درفرهنگ ایران تازگی هم ندارد. ازآن ترانه های قدیمی محلی مثل "دست به دستمالم نگیر، دلم می لرزه" بگیر تا برسی به "گل نسای منو دادن به شوهر" و ترانه های کوچه بازاری بسیارتکرارشده است . راستش اصلاً این که این ترانه ها بیشتر ازاین که خود فرهنگ ساز باشند جلوه ای هستند از فرهنگ رایج روز، خودش یک بحث شیرین جامعه شناسی است که جوان های اهل فن ما ازجمله اعلیحضرت حاج آقا باید به آن بپردازند وما هم نق خودرا بزنیم.

پ.ن.: مطلب مورد اشاره دریادداشت چهاردهم آوریل اعلیحضرت حاج آقاست. حاج آقا چرا نمیشه لینک مستقیم به آرشیوت داد؟