کلاس اول دبستان را دردبستان آذرآبادگان خواندم. مدرسه ای با ساختمانی نوسازکه همان سال افتتاح شد. گمانم سال 1339بود، درجنوب تهران. نزدیک میدان طاهری وبه فاصله ی ده دقیقه پیاده روی تا خانه ی ما درته کوچه رسولی خیابان جمال الحق.
روزاول مدرسه شلوارکوتاه پوشیده بودم ومادرم یقه ی پلاستیکی سفید روی یقه کتم دوخته بود تا چرک نشود. ناخن هایمان را نگاه میکردند که کوتاه باشد. وموهای سرمان هم که حتماً باید با نمره 2 اصلاح شده بود.
یک دفترچه چهل برگ، یک مداد سوسمارنشان سیاه یا شترنشان (استدتلر) قهوه ای با نوک تراشیده شده وتیز، یک مدادپاک کن که نصفش آبی تیره (برای پاک کردن جوهر) ونصف دیگرآن قرمز رنگ بود و یک مدادتراش پلاستیکی گرد بعلاوه یک لیوان آبخوری پلاستیکی که مثل آکوردئون جمع می شد و یک دستمال سفید محتویات توی کیف من بود. کتاب هارا چندروز بعد می دادند وبا گرفتن آن ها قند توی دلمان اب می شد.
اسم معلممان خانم خدیوی بود. قیافه اش خوب یادم نیست. به نظرم خوبرو وجوان ومهربان بود. من چون خواندن ونوشتن را قبل ازرفتن به مدرسه درخانه آموخته بودم نزد معلم عزیز بودم.
دارا وآذرقهرمانان کتاب اول دبستان ما بودند (به گمانم آخرین سال حضوردارا وآذربود وازسال بعد اسمشان عوض شد). دارا توپ داشت وآذرعروسک وباران می آمد وآن مرد داس داشت وبا اسب می آمد.
اسم مدیر مدرسه ما اقای نظرداد بود واسم ناظم مدرسه آقای اسماعیلی که بیهوده خشن بود یا ادای خشونت درمی آورد وبچه هارا بیهوده کتک میزد وآزارمی داد.
وقتی که خدارا شکرکردیم وبه کلاس دوم رفتیم، معلممان خانم نوفاسی بود. آنچه هم ازاو گنگ ومبهم به یاددارم دختری جوان با موهایی سیاه، اندامی لاغر ومیانه قد است وعمدتاً نرم خو ومهربان. گرچه گاهی مداد لای انگشتان بچه ها می گذاشت.
معلم کلاس سو م وپنجم اقای کبیری بود. مردی لاغر و سبیلو با موهای مجعد که گرچه با من رفتار خوبی داشت اما رویهمرفته ازهمان قماش رایج معلم های آن روزگاربود که "جوراستاد به زمهر پدر" و "تا نباشد چوب ترفرمان نبرد گاووخر".درآن سال یک هفته صبح ها به مدرسه می رفتیم ویک هفته بعدازظهرها. ودربعدازظهریکی ازروزهای بهاری همان کلاس سوم بود که وقتی به مدرسه رفتم آقای کبیری دم درایستاده بود وبا مهر مرا به خانه برگرداند که: " بازار شلوغ شده، مدرسه تعطیله، زود برگرد خونه". آن روز پانزدهم خرداد 1342 بود.
کلاس چهارم معلم ما آقای اکبری بود. همشهری ما که فارسی رابا لهجه ی غلیظ آذری حرف می زد وبا وجودیکه گاهی ازکوره در می رفت اما مرد مهربانی بود.
کلاس ششم را به علت رفتن ازآن محل، به دبستان رازی رفتم. معلم ما خانم زری مسعودی بود. دخترجوانی با موهای فری که گاهی دامنی کوتاه می پوشید و خیلی از بچه ها عاشق او شده بودند.
درسال های دبستان غیرازفارسی و حساب ودیکته وانشاء که درس های اصلی به شمار می آمد، ورزش، کاردستی، نقاشی، خط وسرود هم جزء مواد درسی بود که خیلی جدی گرفته نمی شد ویک جوری سروتهش را هم می آوردند.
معلم خط ما دردبستان آذرآبادگان مرد تنومندی با صورتی عطیم وسبیل هایی آویخته بود که اسمش را یادم رفته. بعضی ازبچه هارا خیلی دوست داشت وروی زانویش می نشاند وهمان وقت ها بچه ها میگفتند که بچه بازاست.
معلم سرودمان مردلاغروقدبلندی بود با موهای ژولیده وسفید که با ویلن ودفترنت به سرکلاس می آمد. سرودهای بسیاری را می خواندیم. ازجمله یکی ازآن ها سرود معلم بود.که ملودی بسیاردلنشینی داشت وهنوزهم بیشترآن را حفظ هستم. بند دوم این سرود با این بیت آغاز می شد که: "می ستایم آموزگارم / خواهش بخشش اراو دارم". راستش را بخواهید این بیت سالهاست که برای من سوالی بی پاسخ شده است. چون هرچه فکر می کنم نمی فهمم ما شاگردان ودانش آموزان چه خطایی مرتکب شده بودیم که خواهش بخشش ازآموزگارانمان را باید داشته باشیم؟
حکایت دبیرستان ابومسلم را قبلاً نوشته ام وچون عکسی ازمعلم های دبستان ندارم دراین جا فقط عکس دبیرانمان را دردبیرستان ابومسلم دوباره می گذارم.
آموزگارانمان هرجا که هستند حال وروزشان خوش باد. خاطرات من ازآن ها عمدتاً شاد وخوش است وهمه آن هارا خوب رو وآراسته وخوش لباس ومرتب وخوش صحبت وتروتمیز به یاد دارم هرچند که ما شاگردان مدرسه های جنوب شهربودیم وآن ها معلم های مدرسه های جنوب شهر.
وحالا که یاد روزهای دبستان شد، یاد همسر بابای (سرایدار) مدرسه آذرآبادگان، خانم آسپن، هم به خیر که درزنگ های تفریح گوشه ی حیاط اب نبات هایی چوبی می فروخت که یک سرآن ها به شکل حیوانات پلاستیکی کوچک بود. بچه ها مثل زنبوردورکندوی عسل، دوراو جمع می شدیم وبا یک فران وسی شاهی آن آب نبات هارا می خریدیم بیشتر به عشق جمع کردن کلکسیون همان حیوانات.
یادش به خیرو روزمعلم مبارک!

موسیقی:
لالایی برامس با صدای سلین دیون