گرچه ساعت شش ونیم صبح است اما هوا بشدت داغ وشرجی و غبارآلوداست و افق تیره وتار. لنزهای عینکم ودوربین هردو بخارگرفته وهرچه پاک می کنم فایده ندارد. عرق از سرورو وتمام بدنم جاریست ولباس هایم به تنم چسبیده است.
دردیره، دوبی، ازروبروی هتل، "مطا عم عائم" (رستوران های شناور) را کمی که رد کنی، به دنیای شلوغ، کثیف و پرسروصدای صدها لنج می رسی که درکنار خوردوبی، درهم وبرهم وتنگاتنگ لنگرانداخته ومشغول بارگیری ویا انجام تشریفات گمرکی برای حمل بار به ایران هستند.
تقریباً همه این لنج ها ایرانی هستند. از لاستیک و روغن وپارچه ونوشابه واسباب بازی وشکلات بگیر تا همه گونه کالاهای قاچاق را از دوبی به بنادر لنگه، بوشهر، ریگ، عباس، کیش، لاوان وبنادردیگر ایران حمل می کنند. از یک شبانه روز تا چهار پنج روز، بسته به مزاج دریا، دوری ونزدیکی بندر مقصد و حال وروزگار لنجشان، درراه هستند.
با کارت هایی که سازمان بنادرایران بنامشان صادرکرده و بدون گذرنامه وروادید به کشورهای حاشیه جنوب خلیج فارس می آیند. همان جا کنار خور لنگر می اندازند. باهم کار می کنند، باهم غذا می خورند و گشت می زنند و می خوابند وشب ها هم روی همان یک گله عرشه یا روی بارهای تلنبارشده دورهم می نشینند وحرف می زنند و ورق بازی می کنند. آب را روی عرشه برسروروی خود می ریزند وحمام می گیرند. توالتشان هم جعبه ای روبازاست که بر نوک لنج دربالاترین نقطه نصب شده و درهنگام قضای حاجت بالا تنه آن ها کاملاً پیداست آن هم هنگامی که آفتابه را با ریسمانی به سوی خور رها کرده وبه بالا می کشند.
از یکی می پرسم: ناخدا پس مرغ های دریایی کجا رفتن؟ با دست اشاره ای به لنج بغلی می کند که چند تا جاشو وملوان وکارگر لخت به دورسرشان دستمال بسته اند تا عرق توی چشمشان نرود، و با خنده می گوید: اوناهاش اونهمه مرغ دریایی! (مرغان دریایی از فرط گرما به مکان های خنک تر کوچ کرده اند واثری از پرواز شلوغ وهای هویشان نیست).
با هرکدام سلام وعلیکی می کنم وبفرمایی می زنند. چند کلمه ای رد وبدل می کنیم و عکسی می گیرم ومی گذرم. خوش دنیای صمیمی ساده ایست دنیای این دریایی ها، با همه غم ها وشادی هایش.