بعضی ها معتقدند حمله نیروی هوایی ژاپن به ناوگان آمریکا درپرل هاربور هاوایی در هفتم دسامبر 1941 توطئه از پیش برنامه ریزی شده خود آمریکا بود. آمریکا که تا آن زمان غول ثروتمندی شده بود که درگیر هیچ جنگی نشده بود، از ثروت وکالا انباشته بود وناگزیر بود وارد چنگ جهانی شود. این بود که به تحریک ژاپنی ها پرداخت وبه ارتش ژاپن گراداد و حتی از ساعت حمله نیز خبردار بود وکاری نکرد.
به هرحال چه این گمان بخشی دیگر از توهم توطئه باشد وچه نشانی از واقعیت، آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد و چهار سال بعد، درروزهای ششم ونهم همین ماه آگوست وحشتناک ترین ومرگبارترین سلاح های کشتار جمعی (تا به امروز) تاریخ را بر سر مردم بی گناه هیروشیما وناکازاکی رها کرد.
برخی معتقدند همین عمل نفرت انگیز ارتش آمریکا باعث وبانی پایان یافتن جنگ جهانی دوم وتسلیم آلمان وایتالیا وژاپن وتوقف بزرگترین کشتارها وخونریزی ها وویرانی ها شد. این نظریه، هرچند درست هم باشد، مثل این است که بگوئیم زخمی که از این کشتار عظیم بر چهره سیاره آبی باقی مانده سالکی ملیح است!
درست مثل آنکه شخصی بگوید جنگ نعمت است!
هرگز نمی توان زخمی کریه را به سالکی ملیح تشبیه کرد. جای این زخم کریه تا ابد بر دل های انسانیت باقی خواهد ماند.