|
|
|
|
غرغرهای دیگران در مورد « پادشاه جهان »
اگه حوصله کردین بخونید و اگه حوصله و صبر عیوب البته که خیلی خوبه ! شمارش معکوس ثانیه ها که همه چی پنداری برگرده سر جای اولش. منم خیلی خوشوقتم. گوش شیطون (!) کر. بابت ِ این چرخش مجدد. اینکه امسال هم زمین تِقی در نرفت (!) و باز برگشت همونجا که بود. نو شدن هم که خیلی دل انگیز اِ. بهار هم دل انگیز بود اون موقعی که ما جوون بودیم. الان که سال ِ تهرون دو فصل بیشتر نداره. فصل زَنون و فصل ِ گیرون! رفقا همگی باور دارن که ... بهاری و ... دلی و ... رفاقتی و ... خونه تکونی ای و خلاصه آره ! من خودم به شخصه (شیرین؟) هرگز علاقمند به خونه تکونی نبودم و نیستم. با همه ی احوال خونه ی فیزیکیمونو میتکونیم متناوباً که خانوم والده کلاً و از بیخ و بن نتکونتمون. ولی تو دل ِ ما جای شما خالی شتر با بارش گم میشه. هرچند هر از گاهی دُم ِ یکیو میگیریم و راه خروج رو نشونش میدیم. ولی اونا که اونتو هستن، یه کتریِ برقی و یه قوری ِ نقش ناصر الدین شاهی براشون گذاشتیم، چای فرد اعلاء، فرش گل قرمزی و مخدّه و قلیون و ... من باب جبر ِ تکنولوژی مان-چیپس و ماست ِ موسیر و ام اند امز و رد-بول و بغلشم زیر سیگار و روی سیگار و این ور سیگار و اونور ِ سیگار و ... گاهی هم دایی جان ناپلئون یا امیلی رو براشون اکران میکنیم احیاناً یادشون نره کجان. حالی به حولی. خوب چیه این دل تکوندن داره؟ بده جاتون؟ بده احوالتون؟ کنار هم معاشرت کنین ... صفا ! منظور اینکه همه ی چیزام تکوندن ندارن. یه وقتا حتی نتکوندنم دارن. به هر حال ... پس از حدود یک هفته خوردن و خوابیدن منزلِ آقا پولسارینا ، به چند تا نتیجه رسیدیم ! مهم ترینش اینکه استقلال خیلی هم خوبه. اوه .... استقلال ... My precious ... هرچند که پرسپولیسی باشیم. چرا ؟ چون دیگه بابت لم دادن جلوی تی وی و چایی زدن و صبحونه ی تخم مرغ نشان خوردن یه اکیپّی دعا نمیکنن که مسافرت نوروزی ِ اهالی ِ یه خونه طول بکشه یا گرین کارت اهالی ِ اون یکی خونه باطل شه یا حالا هرچی. نکته چی؟ نکته اینکه همه اینا رو آدم میگه، باز دو روز که تنها میشه تو منزل ِ پدری دلش میگیره (تورو خدا؟؟؟).مثل ِ تابستون ِ گذشته که دل ِ ما گرفت ! بنابراین متوجه شدیم در اوج دو گانگی ، که اینجا که ما هستیم بهترین جای دنیاس. به شرطی که میشد در همین سن و سال ماهی هفت هشت میلیون درآورد. و این قصه ی فرار مال ِ اینیست که آدما دوست دارن صبح که از خواب بلند میشن بگوزن و کسی نیاد بگه "گوزیدی ؟". متاسفانه دقیقا به همین سادگی. همین شاعر ما ! مثلا امروز که ما داشتیم به رفقا میگفتیم دستای کوچولوشونو برای اون منظوری که میدونن بگیرن هوا و داشتیم بهشون میگفتیم یواش یواش دوست بفهمه دشمن نفهمه دعاهاشون داره جواب میده ... همچین یه ویزّه ای در گوش ما کرد که ... گوزیدی ... هیچ خوشم نیومد ! خلاصه که اگه هممون ... و دقیقاً هممون ... یاد میگرفتیم انقدر انگشت توی دماغ ِ هم نکنیم بسیار زندگی مطبوع تر میشد. نهایتاً ، هم دماغ مردم مجروح میشه هم انگشت خود آدم ان دماغی ! حالا آدم سر در نیاره که اون دوتا که رفتن اون گوشه با هم چی گفتن و چی شنیدن ســِندانـِش نمیپوسه ! هر کی سرش به کار خودش باشه کلاً بهتره ! این از این ! نتیجه ی بعدی اینکه بنده ی دلشاد امامی اگه بخوام میتونم تیپ جرج کلونی رو هم مسخره کنم. همین الان که در خدمت شما نشستم. ولی شما خودتون قضاوت کنین که چقدر میتونم موجود ِ بی نمکی باشم. و جرج کلونی هم میتونه منو مسخره کنه. و فکر کنین که چقدر میتونه موجود لقـّی باشه و چقدر میتونه حرفی نداشته باشه برای گفتن ! طبیعتاً وقتایی هم هست که آدما موهای چرب رفقا رو میبینن و چرک زیر ناخن رو و سبزی ِ لای دندون رو ... و حتی مسائل غیر قابل تغییر ِ بدن و صورت آدم هارو هم ، ولی پنداری ندیدن ! و شما دوست ِ عزیز که قدرتتو از کوبیدن ِ بقیه میاری ... شمایی که پاتو میذاری رو شونه ی مردم و میری بالا ... غیر از اون دو سه نفری که برای شیرین کاریات نخودی میخندن ، بقیه در اوج بزرگواری دارن گوشه ی لب به روح کوچیکت لبخند میزنن.
متوجه شدم که اگه یه روز یکی یه جوری رفتار میکرد که گمون کردی الان رود ِ خروشانی از خوشبختیِ نابی توی اتاقش جاری اِ ، که تو اصلا نمونشو پیدا هم نمیتونی بکنی ، باید شاعر مارو صدا کنی که اون مصرع معروفشو برات بخونه. من معتقدم که ژست ِ خوشبختی و بی خیالی مثل ِ ژستِ زاییده از روپوش ِ دکتری به بعضی از آدما اعتماد به نفس میده. همونطوری که ژست بدبختی بعضی هارو خوشحال میکنه. خوشبختی میتونه حدس تکراری ِ کیک ِ شکلاتی ِ بی بی باشه ... سوپرایــــــــــــــــــــز ! ( اروااااااح ِ عمّه ام) و بدبختی هم میتونه این باشه که یه نامه ای به سادگی هر چه تمام تر نرسه هی به دستتون ، و هی نرسه ، و نرسه و نرسه ! انقدر که در همون هنگام ِ قورت ِ یه برش از کیک ِ شکلاتی در فکر ِ نامه احساس ِ بدبختی کنین. و حتی خودتونم در جریان نباشین که نهایتا دارین خوشبختی رو قورت میدین یا بدبختی رو تجسم میکنین که هی نرسه ! نه؟ . . . . .
سلامت باشین ! . . . .
پیوستِ 2: اون موقعی که کلاه قرمزی میگفت تولد عید شما مبارک ... همه میخندیدین ... و حدس نمیزدین یک نفر هم هست که هر سال دقیقاً همون تولد عیدشه که مبارک میشه ! پیوست ِ 3: quote وارانشو اگه بخواین بدونین تصمیماتی هستن که گرفتنشون از فرط سختی خیلی مهمه ... ولی تصمیماتی هم هستن که در اوج سادگی گرفتنشون مهم تره. پیوست ِ 4: اولین چیزی که همه ی آدما توی ِ یه عکس بهش نگاه میکنن یه چیزه ... خودشون. نه کادر مهمه ، نه نور !!! پیوست ِ 5: صد البته که تاک ! با کمال میل! پیوست ِ6: تاحالا یک شازده ی دو متری با شونه های پهن و عینک آفتابی خودشو تو کمد ِ دم ِ در ، جا کرده که رفیقتونو بترسونه؟ حتی اگر هم کرده باشه شک ندارم که قضیه به اینجا ختم نشده که رفیقتون کلـّهم تو کمد نبینتش و مانتوشو آویزون کنه و بره !!! پیوست ِ7: سالی که نکوست ... سال ِ موش است که سال ماست ! و شروع مجدد چرخه ی سال هاست ! 112 ! ده - پانزده سال پیش روز جمعه ای دور میدان شاه واقعی اینها نیستند؟؟؟؟ Kamran | September 16, 2008 08:37 AMخیلی خوشحالم که من شاه نیستم . حالا جهانی اش به کنار . اهری | September 16, 2008 06:54 AM |