صبح اول صبحی جلوی آینه یهو دادم دراومد. بازهم این ریش تراش لعنتی موی زیرگلویم را کشید وکند. گفتم بابا صد رحمت به اون فیلی شیو های دوتیغه نسل اعلیحضرت، اقلاً دوسالی کارمی کرد تازه بعدش هم میدادیم تیغشو تیز می کرد، شماها فقط قیافه دارین، مث این که تیغتون حلبیه!
ناگهان یکی گفت اوهوی! اول شک کردم، ولی خودش بود، ریش تراشه داشت فارسی حرف می زد! گفت اوهوی با توام بی انصاف!
گفتم بامن؟
گفت آره، آخه یه نگاهی به خودت تو همین آینه قدی جلوت بنداز! اون وقتا ریشت نرم بود نه مث حالا که هرلاخش به سیم بکسل میگه زکی! اونوقتا ریش فقط روی گونه هات و زیرچونه ات درمیومد. مو فقط روی سرت بود، اما حالا چی؟ روی سرت که پیست اسکی مینیاتوری شده عوضش توی گوشات وزیرچشمت وهزارجای نامربوط دیگه، مو که نه بلکه مزرعه کشت پشم شده! برای زدن این موها باید از ساطور وتیغه گریدراستفاده کنی نه ریش تراش! عیب ازخودته رفیق این همه به ماریش تراش جماعت گیر میدی که چی؟
رفتم یکی از عکسای دوران جیگریمو پیدا کردم دیدم بینی بین الله اونوقتاش هم همچی مالی نبودیم که این زبون بسته میگفت! اما یه نیگا به دلم کردم دیدم هنوز داره مث بلبل پوم تاک میکنه. اینه که برگشتم به ریش تراشه گفتم:
برو عمو یه نفتی به اون تیغه حلبیات بزن یه ریزه جنبه داشته باش!