یادداشت هایی درطنز، دلتنگی وزندگی
این جمله را برای تعریف سیاه مشق های این وبلاگ برگزیده ام. پیش خود می اندیشم پس بنا براین جایی برای مرگ دراین جا نمی ماند.
نمی ماند؟ اما مرگ خود هم طنز است وهم دلتنگی وهم دوقلوی همسان زندگی. پس چه باک:
اول این که بیست سال پیش درچنین روزهایی قلب استاد ودوستم دکتر محمد بصیریان از تپیدن ایستاد. او درمنِ من نوری بی همتا تابیده است. وقتی که از این جهان کوچ کرد در همین سن وسال اکنون من بود.
دوم این که علی که دریادداشت دیروز از او یاد کردم نیز راهی است. پزشگان امروز تصمیم گرفتندکلید دستگاه پشتیبان زندگی اورا در وضعیت خاموش قراردهند زیرا به این نتیجه رسیدند که در بهترین حالت او خواهد توانست فقط پلک های چشمش را باز کند وببندد. گویا قبلاً از خانواده اش خواسته بود که درصورت انتخاب بین مرگ وزندگی نباتی، اولی را - ازجانب او - برگزینند.
علی نیز درهمین سن وسال من بود. از او خواسته بودم دریکی از پروازهای صبحگاهی اش مرا نیز همراه کند تا از از فراز آسمان شهر عکس بگیرم. اما زودترازاین که به وعده اش عمل کند پرواز همیشگی اش را آغاز کرد.