دستار وسر وجبه ی من هرسه به هم
قیمت کردند یک درم، چیزی کم
نشنیدستی تو نام من درعالم
من هیج کسم، زهیچ هم چیزی کم

مجله ی تایم یک صفحه ای دارد به نام "راه نشان ها" (1) که یادبودیست درمورد شخصیت ها ی شهیری که دریک هفته ی اخیر درگذشته اند. بارها شده که وقتی این صفحه را می خوانم پیش خود میگویم چی می شد اگه بعد ازمردن، نام من هم دراین صفحه می آمد؟ حالا پل نیومن چشم آبی خوش تیپ انسان دوست نشدیم، ادموند هیلاری فاتح قله ی اورست نشدیم، بابی فیشر عصیانگر مجنون نشدیم، حداقل یک شورشی ای، دیکتاتوری، دیوانه ای، چیری که ازما برمی آمد؟ نمی آمد؟
البت آنقدرها هم هیچ کسِ هیچ کس نیستیم ها، آن دوبیتی زیبای مولانا را هم آن بالا فقط زبهر قمپوزدرکردن نوشتیم. همین قدر که یکی از سلبریتی (2) های بلاگ آباد درعنفوان غرورجوانی ازاین نق نقویی که پنجاه وپنج رفته ودرخواب است دعوت به بازی می کند، خودش یک پا نشان از اتول خان بودن درجای جای (3) این پهنه ی بیکران بلاگ کلا دارد.
تازه این بمانعلی خودمان هم پیوسته از پای منبر پارازیت می دهد که ای اوسا نق نقو مبادا غصه بیکسی بخوری که بعد ازمردنت یک مراسم ختم آبرومندی درمسجد حجت ابن دات کام برایت بگیرم که کرورکروربلاگر برایت سوگنامه بخوانند وگوله گولهاشگ بریزند که وبسایت تایم حسودیش بشه!
باد به آستین مان می کنند وهندوانه زیربغلمان می گذارند این جوانان. بگوئیم که چه شود؟ که پنجاه و چنج سال است درخوابیم؟ که پنج سر نان خوریم؟ که دوستان خوبی داریم که ول مان کرده اند وما هم آن هارا (!) ولی عزیزهستند چون جان هنوز؟ که عطای نوکری دولت را، هردولتی که باشد، سال هاست که به لقایش بخشیده ایم؟ که سال هاست که خویش کارفرما و به عبارت بهتر خویش حمل فرما شده ایم؟ که سال هاست که به جای کارکردن برای هندی ها وفیلیپینی ها وآمریکایی ها، این جماعت را به کارگرفته ایم؟ یا این که، چون نیک بنگری، آن ها مارا به کار گرفته اند؟ که سال هاست که دورازدیاری زنده ایم که خاطراتش را، آدم هایش را، آب وهوایش را و همه چیزش را مگرحکومت هایش دوست داشته ایم؟ که سال هاست که هی کیلومتر را صفر می کنیم ودوباره از صفرشروع می کنیم و راستش را بخواهید ازآن لذت هم می بریم؟ که سال هاست که من بدو آهو بدو؟
بین خودمان باشد آخر این هم نقلی دارد؟
گرچه یاد گرفته ایم که گفتارآن حکیم که فرمود صد سال اولش سخته درست است، اما هنر آدمی دراین است که یاد بگیرد چگونه ازسختی های این یلدای صد ساله لذت ببرد.
سالی پرازصلح وصفا در پیش رویتان باد.

(1) = Mile Stones
(2) = Celebrity
(3) = این واژه ی جای جای هم عجب نوستالژیک است ها، آدم را یاد صدا وسیما می اندازد