امروز سیاهی حبشی آمد وقدرت را از سیدی قریشی، بدون خشونت، بدون خونریزی، و همراه با شادمانی وغریو، تحویل گرفت وبرمسند رهبری نشست. بیش ازیک میلیون نفر از ملت یا امت هم شادمانه با او بیعت کردند.
اما سرزمینی که این تساوی غرورانگیز سیاه حبشی وسید قریشی درآن صورت گرفت آن سرزمینی نبود که پیام آوربزرگواراین شعارانسانی آزآنجا برخاست بلکه ایالات متحد آمریکا بود.
سوگمندانه باید گفت که سیدان قریشی آن دیار نه تنها بیش ازیک هزاره است که دنیارا به عرب وعجم تقسیم کرده اند بلکه حتی درمیان خودی ها نیز زنانشان را به هیچ می گیرند.
و آن سوتردرسرزمینی که ما ازآن برخاسته ایم وخودرادرادعا هیچ کم نمیدانیم ازخاستگاه دینی که بناست تبلورتساوی سید قریشی وسیاه حبشی باشد وبرای هزاره ها زیستگاه همزیستی مسالمت آمیز رنگین کمانی از اقوام وآئین ها وفرهنگ ها بوده است، چنان شکاف عمیقی بین خودی وغیرخودی کنده ایم که هراندیشه ای جزآن چه خود میگوئیم را بیگانه ودشمن می پنداریم.
راستی جزاین نیست که آنان که امروز درعمل تساوی سیاه حبشی وسید قریشی را متجلی کردند به خدا نزدیکترند تا آنانی که اززبانشان شکرمی چکد وازنیام کردارشان خون.

پ.ن.: عکس را از اینجا برداشتم