این کلیپ را دریوتیوب شاید بسیاری از شما دیده باشید. داستانش هم مثل خودش شنیدنیست:
"حوان مان" استرالیایی درسال 2004 پس از مدتی زندگی درلندن ناگزیر شد به شهرمادریش سیدنی بازگردد. وفتی با یک کوله پشتی از هواپیما پیاده شدهیچ چهره ی آشنایی را درفرودگاه ندید. هیچ کس به استقبالش نیامده بود. شهرمادریش همه با او بیگانه بودند. ازدیدن آن همه استقبال کنندگان که مسافران آشنای خودرا درآغوش می گرفتند دلش گرفت وناگهان فکری به خاطرش رسید: یک مقوا برداشت وبا ماژیک دردوطرف آن با خط درشت نوشت "آغوش باز مجانی". تا پانزده دقیقه مردم به این نشان بی اعتنا بودند تا اینکه بانویی پیر که همانروز صبخ سگش را ازدست داده بود ویک سال پیش ازآن دخترش درتصادف کشته شده بود پیش آمد وحوان را درآغوش گرفت.
بعدازآن بود که حوان دریافت چه نیروی شگرفی دراین تماس ساده ی انسانی وجوددارد. هرپنجشنبه بعدازظهردریکی ازمیدان های سیدنی می ایستاد وتابلوی معروفش را دردست می گرفت. این کاراو به شدت مورد توجه مردم قرارگرفت تااینکه چند ماه بعد پلیس سیدنی به استناد یک قانون محلی جلوی کارحوان را گرفت. اما حوان وطرفدارانش ازپای ننشستند وبا ایجاد یک کمپین بیش ازده هزارامضا جمع کردند ومقامات شهررا قانع کردند تا دوباره کارش را ازسرگیرد.
درسال 2006 گروه "سیک پاپیز" (توله های بیمار) برروی کلیپی که از یکی از برنامه های "آغوش بازمجانی" حوان گرفته بود ترانه ای زیبا گذاشت وآن را به مناسبت درگذشت مادربزرگ حوان به اوتقدیم کرد. این کلیپ دریوتیوب منتشر شد وباعث شهرت جهانی نهضت "آغوش مجانی" شد. تا تاریخ این یادداشت این کلیپ نزدیک به 38 میلیون باردیده شده است. این نهضت درده ها کشورجهان ازاروپا وآمریکا وآسیا به راه افتاده واجرا می شود وحتی هرساله یک روز به عنوان روز بین المللی آغوش مجانی تعیین شده است.
درپایان یکی از ازاین کلیپ های بیشمار "آغوش بازمجانی" نوشته ای بسیار زیبا خواندم به این مفهوم که:
ایدز از طریق درآغوش گرفتن سرایت نمی کند ولی عشق سرایت می کند.

مطالب این یادداشت را از سایت رسمی کمپین حوان مان و گزارش ویکی پدیا برگرفتم.

پ.ن.: بعداً با گشتی دراینترنت متوجه شدم که قبل ازمن نیما اکبرپوردروبلاگ خود "عصیان" همین موضوع را نوشته است.