گرچه این جا تعطیلات نوروز را نداریم، اما خیالپردازیش را که کسی نمی تواند ازآدم بگیرد! این است که بعد از دورازجان خرکاری های روزانه، شب ها با پلک های سنگین روبروی این صفحه ی کوچک با سیرو سیاحت دراینترنت خیال نوروز های کودکی را زنده می کنم.
دریکی از همین شب ها بود که به سرم زد ببینم آن غول های زیبایی که درآن روزگاران بت و آیت جمال وکمال بودند واز هزاران پیروجوان وحتی کودکانی چون من دل می بردند امروز چه شکلی هستند؟
دوسه تایشان را ببینید:

این آلن دلون فرانسوی اون روزها آخر خوش تیپی و عاشق کشی بود. یعنی اگر می خواستی نهایت خوش تیپی ودختر کشی کسی را مثال بزنی می گفتی فلانی مث آلن دلونه. الحق هم همان طور که می بینید سروگردنی از خوش تیپ های هالیوودی امروز مثل برد پیت و جرج کلونی بالاتر بود. (سیگار کشیدن هم اونروزا کلاس داشت. این هم از بدآموزی های قدیمی!)
اما ببینید این آقا این روزها چه شکلیست:

انصافاً هنوزم خوش تیپه مگه نه خانم ها؟

اما همولایتی آلن دلون هم که خانم بریژیت باردو باشه اون روزها برای خودش آفت روزگاز وبلای دل جوانان بود. ایشان که معمولاً هم نقش دختران آتش پاره وفتنه گررا ایفا می فرمودند مشهور به ب.ب. وگربه وحشی بودند وبا یک عشوه هزاران غنج دردل جوانان می افکندند.

اما امروز ببینید که درپیرانه سری دیگر هیچ نشانی از آن همه زیبایی وشهرآشوبی نیست که هیچ بلکه با ادا واطوارها وژست های افراطی تحت پوشش حمایت از حیوانات کارهایش هم هیچ نشانی از لطف گذشته ندارد.

این آقای عمر شریف هم روزگاری برای خودش یک پا عاشق کش وخوش تیپ و دخترافکن بود. آن وقت ها که درنقش شریف علی در لورنس عربستان یا درنقش دکترژیواگو دلبری می کرد.

این هم آقای شریف دراین سال های پیری. جوانی کجایی که یادت به خیر.

واما این خانم کلودیا کاردیناله ایتالیایی هم آن روزگاران چپ وراست ازدل جوانان وطن خون می چکاند با آن همه دلبری وطنازی وبیوفایی (!)

اما امروزاورا ببینید که گرچه پیرو شکسته وپرچین وشکن شده اما هنوزهم در مقایسه با همتای فرانسویش (خانم باردو) پیرزن خوش تیپ تریست. خانم کاردیناله این روزها به عنوان سفیر حسن نیت یونسکو مشغول فعالیت های فرهنگیست. دراین عکس اوهمراه سوفیا لورن دیگر بازیگر غول ایتالیاست.

این آخری جوان ناکام خانم ناتالی وود است. فرض بفرمائید سال های حدود 41 و42 شمسی باشد وشما یک الف بچه هنوز به سن تین ایجری هم نرسیده باشید وهمراه پدرمحترم به دیدن فیلم "شکوه علفزار" بروید که این ناتالی وود سیه چشم سیه موی بی شیله پیله درآن بازی کند وشما درهمان سن وسال یک شبه عاشق او شوید آن هم ازراه پرده ی سینما. بله این بود خاطره ما.
ناتالی وود بعد از شکوه علفزار ودرهمان سال ها فیلم زیبای دیگری را به نام "داستان وست ساید" درنقش ماریا بازی کرد که کارگردان آن رابرت وایز بود وفیلم برنده ی جایزه ی اسکارهم شد ودرایران نیز ازروی همان داستان، فیلم "جاهل ها وژیگول ها" را ساختند.
ناتالی وود درسال 1981 ظی یک اتفاق که شایعات زیادی را به همراه داشت در دریا غرق شد وچون امکان سال های پیرانه سری برایش نماند، یادش با همان چهره ی زیبا ومعصوم و دلبر یک الف بچه ده ساله جاودان ماند.

پ.ن.: همه عکس هارا از "گوگل ایمیجز" کپی کردم

از مجموعه ی قافله ی عمر