صبح هرروز که به سوی محل کارم میرانم بیشتر مسیر را از بزرگراه می گذرم. اما گاهی برای تنوع وتغییر مسیر را عوض می کنم وازداخل شهر می گذرم. خیابان نوادا تقریباً از مرکز شهر کلرادو اسپرینگز شروع می شود وحدود پانزده کیلومتری به شمال می رود تا تمام شود. برخی از محله های این مسیر پانزده کیلومتری خیابانی وسیع ودلباز است که وسط آن بلواری پهن با درخت های کهنسال ودردوسوی آن خانه هایی قدیمی وشناسنامه دار صف کشیده اند. این خانه هارا خیلی دوست دارم چون با سبک قدیمی، رنگ های دلنواز وشکستگی های دلپذیر سطوح وخط ها هویتی را می سازند که درخانه های شیک تر وگران قیمت تر امروزی کمتر دیده می شود. به چند عکس که در این گذرهای صبحگاهی زمستانی گرفته ام نگاه کنید. درتابستان وپائیزردیف درختان کهن سال و زیباجلوی نخواهد گذاشت این خانه ها از این زاویه ها درعکس دیده شوند.
پ.ن.: روی عکس اولی که تقه ای بزنید ترانه ی زیبای عشق را با صدای شِر خواهید شنید.
