بگم؟ بگم؟ نظر نق نقو را درمورد انتخابات میگویم. حالا که اظهارنظرهای انتخاباتی مدروزشده هرچه باداباد:
این بار هم سفرکوتاه من به تهران هم زمان شد با روزهای فرخنده ی انتخابات، روزهایی که ناگهان مردم عزیز می شوند، روزهایی که چهره ی شهرها عوض می شود، روزهایی که گشت های مزاحم موقتاً شرشان را کم می کنند.
خیلی از دوستان می گفتند که در انتخابات شرکت نخواهند کرد برای اینکه رای آن ها هیچ تاثیری ندارد وبرنده از قبل مشخص شده است. یک عده هم می گفتند که به احمدی نژاد رای خواهند داد برای اینکه حقوق بازنشسته هارا زیاد کرده است، برای اینکه جلوی آمریکا ایستاده است، برای این که روی اسرائیل را کم کرده است وازاین حرف ها. عده ی زیادتری هم از دوستان وآشنایان طرفدار میرحسین موسوی بودند برای این که نمی خواستند احمدی نژاد دوباره رئیس جمهور شود. برای این که فکر می کردند انتخاب دوباره ی احمدی نژاد برای ایران فاجعه است. برای این که همه کارها، یعنی کارهایی که قاعدتاً یک کشور معمولی براساس آن ها می چرخد، دراین چهارساله تعطیل تعطیل شده است.
من با آن دسته ی اولی که به قول مش قاسم اینگیلیسای چشم چپ را معرکه گردان همه ی امورایران میدانند خیلی موافق نیستم. گیرم حالا حرفشان راست هم باشد و نتیجه ی انتخابات از قبل مشخص باشد، اما حداقل می توان درتمرین طولانی دمکراسی که حالابرای ما از صدسال هم گذشته، کمی کارآنان را مشکل تر کرد.
اما حرف آن دسته ی دوم کمی تامل برانگیز است.
روزی برای قدم زدن ویاد ایام به خیابان ولیعصر رفتم. از چهارراه تخت جمشید تا میدان ولیعصررا بسته بودند. اول خیال کردم موکب ملوکانه ای درراه است اما بزودی فهمیدم که دستجات (؟) عزاداری، ته یکی ودوتا بلکه ده تا ده تا، درراه است. تعجب کردم چون دسته های عزاداری را فقط درمحرم دیده بودم ومطمئن بودم که محرم نیست. مردم هزارتا هزارتا زن ومرد، نوحه خوان وسینه زن وعلم وکتل بردست به خاطر عزاداری ایام فاطمیه روان بودند وخیلی از سیاه پوشان نیز زن ومرد وکودک، درکناره های خیابان وِلو وچون زنبوران برگرد دکه های شربت صلواتی جمع. این ها به گمانم درانتخابات شرکت خواهند کرد وبه احمدی نژاد رای خواهند داد.
روز چهاردهم حرداد، به روایت روزنامه ها، درحدود دومیلیون نفر درمراسم ارتحال امام شرکت کردند. خیلی ها از شهرستان ها وخیلی ها از تهران. با اتوبوس وبا پای پیاده. گیرم قبول کنیم که بسیاری ازآن ها برای گشت وگذار درتهران وبرای ناهار وشربت ومیوه ی صلواتی آمده بودند (چه بدتر!)، این ها که مردمان ایرانند و هم وطنان ما، به احمدی نژاد رای خواهند داد.
چند ماه پیش به خاطر شهادت زائران ایرانی درکربلا، مرزهای هوایی ومرزخسروی بسته شده بود وفقط دوگذرگاه فرعی مرزی شلمچه درخوزستان ومهران درایلام بازبود وبرطبق آماراز هریک از این دومرز روزی هزار زائرایرانی با آن همه سختی و با پذیرفتن خطر مرگ بدست تروریست ها راهی زیارت گاه ها درعراق بودند وتازه مطمئنم خیلی ازآن ها دلشان می خواست بمبی منفجر شود ودرجوار حرم امام حسین شهید شوند. روزی دوهزارنفر یعنی بیش از هفتصد هزارنفردرسال، آن هم درشرایط بسته بودن مرز! این ها به احمدی نژاد رای میدهند.
بنابراین آقای رئیس جمهورکه این همه من وشما ازوقاحت ودروغگویی وسوء مدیریتش دررنجیم، خیلی هم بی پایگاه نیست. تهران با جوان های مچ بند سبز بسته ی ترگل ورگلش، دوستان وکارشناسان وتکنوکرات ها وبازاری ها وروشنفکرانش (که تازه خیلی هایشان هم یک دل درعریضه نوشتن وانداختن درچاه جمکران دارند) خیلی گولمان نزند. این همه درپوستین خلق نیفتیم که تحریم ورای ندادن چنین است وچنان است. به انتخاب مردم، بخصوص آن ها که درایرانند، احترام بگداریم. بلکه این دوالپا درچهارسال آینده ازکولمان پائین بیاید. که اگر نیاید بدانیم که خیلی هم برای ماندن برکولمان نیازی به تقلب ندارد. باید به انتخاب مردممان سرخم کنیم که از ماست که برماست.