"درکف ندارم سنگ من
با کس ندارم جنگ من
برکس نگیرم تنگ من
زیرا خوشم چون گلسِتان"

که بود آب که دارد "
به لطافت اثراو؟
که دوصد چشمه برآرد
زدل مرمر وخاره"

روز شنبه ی در پیش نودویکمبن سالروز تولد نلسون ماندلاست. به نظرم بی ربط نباشد که بگویم ماندلا اگر بزرگترین مرد زنده ی تاریخ نباشد، بی شک یکی از بزرگترین هاست. او به جهان خشن و وحشی پرازصدای چکاچاک شمشیرها و رنگین از جویهای خون نشان داد که با صبر ومهرو صلح می توان به خواسته های برحق انسان ها رسید.
خوشحالم که می بینم مردم خوب ما درس ماندلای بزرگ را فراگرفته اند وافسوس من این است که رهبران ما چشم و گوش خودرا به روی پیام این مرد بزرگ بسته اند ونمی بینند که او چگونه با قدرت عشق بر عشق قدرت پیروز شد و چگونه درقلب انبوهی از مردمان جهان قرارگرفت.
آیا براستی ماندلا تجلی زنده ی خدای بخشنده ی مهربان است یا روحانیان مسلمان ومسیحی ویهودی که امروز برسریر قدرت وسیاست نشسته اند؟

ماندلای بزرگ تولدت مبارک! بیگمان زنده ی سال ها وقرن ها خواهی بود!