درزبان انگلیسی ضرب المثلی هست که میگوید: "وقتی کسی راست میگوید باید حق را به اوداد" (1). حالا حکایت آقای احمدی نژاد است. انتخاب معاون اول ظاهراً طبق قوانین، حق طبیعی رئیس جمهوراست و حتی این انتخاب مشروط به تائید مجلس نیز نیست. بنابراین آقای رئیس جمهور می تواند هر کسی را که خودش فکر می کند حائزشرایط است به معاونت خود انتخاب کند وایشان آقای رحیم مشائی را انتخاب کرد. گرچه من وامثال من آقای مشائی را می توانیم به ظن قریب به یقین از قماش خود آقای احمدی نژاد به حساب بیاوریم، اما از حق نباید گذشت:
1- حرف اقای مشائی درمورد دوستی با مردم اسرائیل نه تنها حرف بی ربطی نیست بلکه یکی از معدود حرف های حساب است که ازدهان مسئولان این دولت درآمده و همسو با منافع ملی ایران است.
2- آقای احمدی نژاد انصافاً – حالا به هردلیل که هست – پشنیبانی جانانه ای از آقای مشائی کرده است. به یاد بیاوریم اتفاقات مشابه را در مورد حمایت آقای هاشمی از کرباسچی وحمایت آقای خاتمی از آقای مهاجرانی که چگونه پشت یاران خودرا خالی کردند.

اگر یک رئیس جمهور نتواند در چهارچوب قوانین معاون خودرا نیز انتخاب کند پس بهتراست نام اورا بگذاریم پرزیدنت کشگ.

(1) = Credit is given when credit is due