می نویسم ونیمه کاره رها می کنم. می نویسم وبایگانی می کنم. دلم مثل سیروسرکه می جوشد. نه آن بوته ی زیبای اقاقیا و نه آن بوته ی معطر یاس امین الدوله که در دوسوی حیاط کاشته ام، هیچکدام شوردلم را آرام نمی کنند. انگار سربرشانه ی دیوار گذاشته اند ومی گریند.
وطنم را که درچمدان دلم گذاشتم وبا خود به اینجا آوردم باد کرده و دلم راتنگ کرده است.
چند هزاره است که حرف زور می شنویم و هرگاه که خواستیم زیر بار نرویم تحقیر می شویم، توهین می شویم، شکنجه می شویم، خرد می شویم، تهمت ناروا می شنویم و باز برمی خیزیم.
مگر چه میگوئیم؟ فریاد می زنیم، اعتراض می کنیم، حرف می زنیم. آن هم نه حرف زور. زور که دست مانیست. زورابزارِ دردستِ تکیه زنندگان برسریر قدرت است.
چه آن بچه هایی که خیابان های شهرهای وطنم را را از عطر سبز خود سرشار کرده اند وچه ما که دراین خیابان های جهان مجازی حرف می زنیم.
حرف می زنیم، نه با زور، با مهر، با صلح، با صدای بلند
آنقدر حرف می زنیم تا زورِ حرف بر حرفِ زور چیره شود و خواهد شد. می دانم.
همانگونه که قدرتِ عشق، عشقِ قدرت را درهم خواهد شکست.