پدر بزرگ گاهی برای این که مارا سرگرم کند پشت فوطی سیگار همای خود با مدادعکس یک مرد قلتشن را با سبیل های از بناگوش دررفته و کلاه نمدی وشالی برکمر می کشید وزیرش می نوشت "پهلوان پنبه". وقتی از او می پرسیدیم آقا جون پهلوان پنبه یعنی چی؟ به ترکی میگفت: پهلوانی به زور بازو نیست که زور خرهم زیاد است! پهلوان آن کسیست که دست افتاده ای بگیرد، پهلوان آن کسیست که جلوی حرف زور قد راست کند.
برخی از آدم هایی را که بعد از انتخابات گرفتند ودربند انداختند، تجلی واژه ی پهلوان هستند و یکی از بارز ترین آن ها به نظر من احمد زید آبادیست.
البته برآن نیستم که بگویم آن ها که آمدند و مثلاً "اعتراف" کردند، کارشان نادرست بود. باید بگویم که گمان میکنم خود من اگر به جای آن ها بودم با خوردن دوتا سیلی و سه تا اردنگی وچهار تا فحش چارواداری که ظاهراً نقل و نبات برادران است، به هزار تا کار ناکرده اعتراف کرده بودم. اما دراین عصر غم آموز غزلکش، دراین دوران بی ارج ومنزلتی قهرمانان، پهلوانی های احمد زید آبادی نقل افسانه هاست، نقل لالایی مادران، نقل شرافت جان آدمی، نقل عصاره ی جوانمردی.
مقاله های احمد زید آبادی را هرجا که خوانده ام می توانم حتی اگر اسمش را بر سر آن ها ننویسد، بدانم که نوشته ی اوست. از سبکش، از سادگیش، از منطق و خرد ورزی ودوری از خشونتش. اگر عقلی، حتی در معیار گِرَم و مثقال در سر دولتمردان بود، باید قلم زید آبادی را طلا می گرفتند که اینگونه متین وخردورزانه و بی خشونت، کاستی های آنان را آشکار می کند تا بتوانند خودرا اصلاح کنند. اما دریغ از عقل و خرد وانصاف و شعورکه اگر نباشد همه را، بجز مجیز گویان و بادنجان دور قاب چین ها، دشمن می پندارد و آنقدر درجهل خود غوطه می خورد تا بپوسد وبگندد و با مرگ خود عالمی را نیز به گند و عفونت بکشد.
احمد زید آبادی از آن گونه های نادردوران است که ردای پهلوانی برازنده ی قامت آن هاست و نامش ویادش زینت بخش آئین جوانمردی خواهد بود که در تیره ترین مغاک های تاریخ این سرزمین آن را از سقوط ونابودی به دست اهریمنان و دژخیمان و بدسگالان بازداشته است. درود براو.