خدمت حضرت نق نق الواعظین رسیدم وعرض کردم به یک بازی دعوت شده اید.
فرمودند: بمانعلی جان سر بسرم نگذاردوران بازیگوشی من گذشته است و این کارهارا به جوان ها واگذاشته ام. (مزاح می فرمایند البته، همین امروز صبح خودمان شاهد بودیم داشتند با دختر هفت ساله ی همسایه لی لی بازی می کردند).
عرض کردم: حضرت آقا اما دعوت کننده حسین آقای امیریه بچه محل خودتان است.
فرمودند: خوب پس دراین صورت امریست علیحده. حالا گل کوچیک بزنیم؟ گل یا پوچ بازی کنیم؟ لیس پس لیس؟ یا که چی؟
عرض شد: نه قربان بازی اینترنتیست.
درحالیکه برق شعف از چشمشان می پرید فرمودند: اِ؟ خوب تراویان بزنیم؟ یا ماین سویی پِر یا بیلیارد؟
عرض شد: خیر قربان نقل این چیزها نیست. باید ده تا چیزی را که دوست دارید وده تا چیزی را که بدتان می آید در بلاگتان بفرمائید.
سر درجیب تفکر فروبردندو بعد از لختی غوص عمیق در بحر بی انتهای اندیشه فرمودند:
حالا مثلاً فرض کن گفتم قورمه سبزی و کتلت و پینا کولادا و گوگوش و سفر به دوردنیا و ایستاده مثل درخت مردن و کارتون تام وجری و طبیعت وعکاسی را دوست دارم (تا همینجاش همینطور زیر سیبیلی هفت هشت مورد جواب سوال های بازی را دادند)، بعدش هم یک کامنت گذار محترمی آمد ومنت گذاشت وزیر یادداشتم نوشت: خوب که چی؟ مارو سنه نه؟ اصلاً به ما چه؟ من هم که میدانی بمان جان درمقابل حرف حق لالمونی میگیرم، این است که اصلاً جِر می زنم ویک کار دیگر می کنم. به جای ده تا فقط یک چیز را که دوست دارم میگویم وآن این که در سرزمین مان دولت-حکومتی بر سرکار باشد که به مردم پاسخگو باشد و دوران حکومتش هم، چه خوب چه بد، از چهارپنج سال بیشتر نباشد. همین.
اما خودمانیم عجب پاسخ اسمارتی فرمودند حضرت نق نق الواعظین! که اگر برآورده شود، چه شود! هزار در به سوی هزار گلستان آرزو باز خواهد شد وچه بسا که شخص شخیص نق نق الواعظین هم در آنصورت با همه ی بچه محل ها در کافه های تهران به گفتن آنچه دل تنگشان می خواهد بپردازند.