به این کلیپ توجه گنید:

آنچه این پیرمرد یزدی می خواند عصاره ی شِکوِه از ظلم و زور و شوربختی است و عجیب اینجاست که فیلمبردار (ویا همراهانش) می خندند.
با دیدن این کلیپ یاد شعری افتادم که که در کودکی مادر بزرگ برای سرگرم کردنمان می خواند:
اوشودوم ها اوشودوم (سردم شد وسردم شد)
داغدان الما داشیدیم (از کوه سیب آوردم)
المالاری آلدیلار (سیب هارا از من گرفتند)
منه ظولوم سالدیلار (ستم به جایش دادند)
من ظولومدان بزارام (من از ستم بیزارم)
درین قویو قازارام (چاه گودی می کنم)
درین قویو بش کچی (درکنارش پنج بزغاله)
هانی (پس بزغاله ی نر کو؟) اونون ارکجی
ارکج قازاندا قاینار (بزغاله نر دردیگ می جوشد)
قنبر یانیندا اوینار (وقنبر درکنارش می رقصد)
قنبر گتدی (قنبر رفت که هیزم جمع کند) اودونا
قارقی باتدی بودونا (خاردرران پایش فرورفت)
قارقی دییر قمیشدی (خارنیست ونی است)
بش بارماقیم گوموشدی (پنج انگشتم نقره است)
گوموشو وردیم تاتا (نقره را به تات دادم)
تات منه داری وردی (تات به من ارزن داد)
داری نی سپدیم قوشا (ارزن را برای پرنده پاشیدم)
قوش منه قانات وردی (پرنده بالش را به من داد)
قاناتداندیم اوشماغا (پرهایم را برای پرواز گشودم)
حق قاپیسین اشماغا (تا در حق را بگشایم)
حق قاپیسی کیلیتلی (اما در حق قفل است)
کیلیت دوه بوینوندا(وکلیدش آویزان برگردن شتر)
دوه گیلان یولوندا (وشتر درراه گیلان)
گیلان یولو سر بسر (وسرتاسر راه گیلان)
ایچینده میمون گزر (میمون ها درگردش)
میمونون بالالاری (بچه میمون ها)
منی گوردی اغلادی (با دیدن من گریه شان گرفت)
....

این البته از آن دست شعرهای فولکوریک قدیمی همتای "دویدم ودویدم، سرکوهی رسیدم،..." فارسی است که ارتباط معنایی بندهای آن خیلی هم یکدست وروان ومحکم نیست اما جانمایه ی آن امان از ظلم وجور وزوراست که با جانمایه ی آن ترانه ای که پیرمرد یزدی می خواند یکی است ونشان دهنده ی این که تاریخ وفرهنگ این سرزمین از دورترین زمان ها تا کنون با شرٌ این پدیده ی ضد انسانی همراه بوده است.
شاید که عصرما با بنیانی از صلح وآشتی برکننده ی اساس این پدیده ی شوم باشد.