دریادداشت قبلی که داشتم درمورد رده بندی کشورهای جهان از نظر فساد داد سخن میدادم وبه وضعیت اسف انگیزکشورهای مسلمان در جایگاه فاسد ترین کشورهای دنیا قلم را میگریاندم، ناخودآگاه مطلب دیگری درهمین زمینه به یادم افتاد:
از62 سال پیش که هندوستان به رهبری گاندی استقلال خودرا بدست آورد وبلافاصله بعد از آن که پاکستان، دریک فرآیند خونین وفاجعه بار، به عنوان یک کشور مسلمان نشین از هندوستان جدا شد همواره این دوکشوربه کینه ودشمنی بایکدیگر مشغول بودند وحتی چند بار کارشان به جنگ وزدوخورد نیز کشید. گویا دشمنی بین این دوکشوردلیل وجودیشان شده بود.
اما از چند سال پیش به اینطرف هندوستان با آن جمعیت عظیمش و با اتکا به منابع انسانی اش وروی آوردن به درهای باز اقتصادی کم کم تبدیل به یک قدرت جهانی شد ودیگر پاکستان برایش اهمیت چندانی نداشت وبلکه شاید این همسایه ی بس بزرگترش چین بود که ارزش رقابت ودشمنی را داشت.
ازاینطرف طنزتلخ روزگار را ببینید که ضربه هایی که به پاکستان می خورد دیگر از هندوستانِ هندوی کافر نیست بلکه خودی ها هستند که دارند پاکستان را می زنند. همان مارها که درآستین خود پرورش دادند. اکنون دیگر کمتر روزیست که خبری از حمله های انتحاری وغیرانتحاری طالبان به سازمان های دولتی وارتشی وپلیسی ومردم بیگناه کوچه وبازارپاکستان نشنویم. وخظردراینجاست که سلاح های مرگبار اتمی که روزگاری برای مقابله با هندوستان ساخته وپرداخته وانبار شده بود ممکن است در اختیار تروریست های دیوانه ای قرار گیرد که با نام خدا وضو می گیرند وقربتن الی الله آدم می کشند.
آدم بی اختیار یاد حافظ می افتد که گفت:
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می گفت
بردر میکده ای با دف و نی ترسایی
گر مسلمانی ازاین است که حافظ دارد
وای اگر از پی امروز بود فردایی