جامیست که عقل آفرین می زندش
صد بوسه زمهر برجبین می زندش
این کوزه گر دهر چنین جام لطیف
می سازد وباز برزمین می زندش
الحق که این دردانه ی نیشابوری ما شیرین نادره گفتاریست.
حالا بدنیست مجسم فرمائید که حضرت "کوزه گر دهر" نشسته پشت بساط کوزه گری اش. مشتی صلصال (گل فرد اعلا) را برمیدارد و با انگشتان مبارک شکل میدهد و جامی زیبا می آفریند. بعد نفسی از دم مبارکش را درآن می دمد ومیگوید: "فتبارک الله احسن الخالقین" بعد هم شترق! جام را برزمین می زند و دوباره یکی دیگر.
خودمانیم آخر این هم شد کارجناب آقای کوزه گر دهر؟
