بنا براقتضای روزگار پشت فرمان کامیون نشسته بودم و دربزرگراه می راندم. نم نم بارانی می بارید و دم غنیمت بود. زدم زیر آواز و ناگاه شدیداً احساس خود فردین بینی دست داد و خوش خوشانمان شد. باورکن فقط یک کافه و یک فروزان ویک کتک کاری دبش کم داشت تا یک فیلمفارسی مشتی کارگردانی کنم که بیا وببین.
حیف که این اقتضای روزگار نه خوش تیپی فردین را گذاشته بماند، نه دلبری های فروزان را و نه الکی خوشی های"علی بی غم" را گرچه شاید تک وتوکی از مشت ها و لگدها و فحش های داش مشدی وار را از دست روزگار می خوریم و دم برنمی آوریم.