درتاریک وروشن های هر صبح همین که می خواهم راه دراز راندن به محل کاررا با ورود به بزرگراه آغاز کنم، در آنسوی جاده چشم انداز نیروگاه شهرخودرا به رخ می کشد. دو دودکش عظیم که از دهانه ی هرکدام ستون دیو آسای سپیدی از بخار بیرون می زند و به ابرها پیوند می خورد.
بیشتر وقت ها این دود سپید برزمینه ای از شفق سرخ آسمان خودرا می نماید که بسیار زیباست.
یک روز با دیدن این ستون های غول آسای بخار سپید در پهنه ی آسمان به خود گفتم این نشانه ی زندگیست. چه در سرما ی زمستان وچه در گرمای تابستان. چه در سیاهی شب و چه در سرخی شفق و چه در نور خیره کننده ی افتاب، این ستون های دمان همیشه بپاست ونشانی از این که نیروگاه دارد نور تولید می کند و انرژی.
بعد یادم افتاد که اندک زمانی که از این چشم انداز می گذرم دست کم یک قطار را می بینم که همچون اژدهایی دراز اندام می غرد و می آید و بارش واگن های بیشمار زغال سنگ است. چند بار واگن هارا شمرده ام. در حدود یک صد واگن! و میدانم که هرواگن درحدود شصت تن زغال سنگ را در خودجاداده است. صد را در شصت ضرب می کنم و به رقم باورنکردنی شش هزار می رسم. یعنی هرروز دست کم در این نیروگاه یا کارخانه فولاد نزدیک به آن شش هزار تن زغال سنگ می سوزد و دود می شود وبه هوا می رود؟
با پوزخندی از خود می پرسم: آیا این نشانه ی زندگیست یا مرگ؟ و به یاد می آورم که مرگ از رگ گردن به زندگی نزدیک تر است. .