گفتم سلام بمان جان چی شده چرا انقد پکری؟
گفت بخشگی شانس، حالا که ما وبلاگ نویسی رو شروع کردیم، بازار کساد شده یکی پیدا نمیشه بیاد تو کامنت دونی دست کم دوتا فحش بده دل مارو خوش کنه!
گفتم اِ به سلامتی از کی دست به کار شدی؟ اسم وبلاگت چیه؟
گفت یه دو سه روزی میشه. اسمشو گذاشتم "یادداشت های ماندگار بمانعلی"
گفتم خوب چی توش نوشتی؟
گفت هنوز که هیچی!
گفتم خوب مردحسابی این که شد حکایت اون یارو که بدون خریدن بلیط می خواست برنده ی بخت آزمایی بشه!
گفت نق نق جان مث این که از مرحله پرتی ها! نمی بینی برخی از این اهالی بلاگ آباد یا فیس بوکستانوکه تا یه تقه به کیبوردشون می زنن هزار وهفت تا به به و چه چه و لایک تو کامنت دونیشون میدرخشه؟

خودمونیم پر هم بیراه هم نمیگه این عوام (به قول زنده یاد گل آقا) ها؟