حتماً در اخبار این روزها خوانده اید که سرکار خانم دوشس یورک یا فِرجی خانوم که همسر سابق پرنس اندرو و عروس سابق ملکه الیزابت باشد یک آبرو ریزی به بار آورده است و نقلش این که قرارگذاشته تا 750 هزار دلار از یک نفر رشوه بگیرد تا دست اورا در دست شوهر سابقش بگذارد تا گره از مشکلات بازرگانی اش حل شود وچهل هزار دلاری هم بابت بیعانه گرفته است غافل از اینکه طرف مامور بوده و پَته ی سرکار دوشس را روی آب ریخته است.
راستش من همیشه فکر می کردم زن ها در پیروی از قانون نسبت به مردها بسیار پیش ترهستند و مواردی مثل سرکار خانم مهد علیا ( قاتل واقعی امیر کبیر) و اشرف خانم پهلوی و سارا خانوم فرجی فوق الذکر را از موارد استثنائی میدانستم که خوب آدم آدم است دیگر، زن ومردش چه فرقی می کند؟
اما دست کم یک مورد تجربه شخصی خودم دراین زمینه تا حدودی خلاف این را نشان میدهد و داستانش این که:
به خاطر فاصله ی خانه و محل کار دست کم روزی دوساعت دربزرگراه رانندگی می کنم و درهنگام رانندگی کروز کنترل مَرکَبَم را روی حد اکثر سرعت مجاز که حدود 125 کیلومتر در ساعت باشد تنظیم می کنم بنا براین می دانم که هرکه از من سبقت بگیرد دارد با سرعت غیر مجاز می راند. این را هم بگویم که راندن با سرعت غیر مجاز از شدید ترین خلاف های رانندگی در اینجا بشمار می رود وعلاوه بر جریمه ی سنگین، امتیاز منفی زیادی را در سابقه ی راننده باقی می گذارد که باعث افزایش شدید بیمه ی او می شود و ممکن است منجربه باطل شدن گواهینامه رانندگی شود.
این همه را گفتم تا بگویم که براساس آماری که در هنگام رانندگی گرفته ام تقریباً هفتاد درصد رانندگانی که از من سبقت می گیرند زن ها هستند. یک بار هم که برای یک خلاف رانندگی به دادگاه رفته بودم توجه کردم که بیش از هفتاد درصد مجرمین (!) حاضر در دادگاه زن ها هستند.
حالا ممکن است خانم ها بگویند نتیجه گیری درست از این آمار این است که خانم ها در رانندگی هم، مثل سایر امور زندگی، از مردان سریعتر هستند. نق نقو هم در این وبلاگستان سرشار اززن ذلیلی می گوید بر منکرش لعنت.