اسد علیمحمدی از بلاگر های قدیمی خواسته است دلایل کم کاری و تنبلی در هوا کردن تراوشات تقه بر کیبوردی خودرا بنویسند تا مگر فوتی در خانه های تار عنکبوت بسته و سرد و تاریک این محله متروکه از فضای مجازی دمیده شود. گرچه این دعوت او درمورد من - همانطور که خود اسد هم گفته – خیلی مورد ندارد، چون من وبلاگ نویسی را هرگز ترک نکرده ام، اما گفتم به همین بهانه دعوت اورا قبول می کنم، فقط سوالش را اینجوری می خوانم: چرا بلاگ نویسی را ترک نکردی؟
راستش برای خودم هم این سوال پیش آمده و از خود پرسیده ام: وبلاگ می نویسی که چه شود؟ اما به دلیلی که عرض خواهم کرد این یکی سوال را هم عوض کرده و بلافاصله پرسیدم: وبلاگ ننویسم که چه شود؟ (همان سوالی که برای شراگیم هم پیش آمده بود).
دلیل وبلاگ نویسی من این است که من مرض دارم. یعنی منِ تنها که نه، همه ما بلاگرهای ریگ ته جوب که همچنان این تنوررا یا این آتشکده را یا این دور از جان گلخن را، روشن نگاه داشته ایم، مرض داریم. اسم مرضمان را هم در طب سنتی مرض نوشتن می گفتند.
اصلاً خود خداوند هم در کتاب مقدس ویرچوال در سوره ی مبارکه ی "با، لام، جیم" فرموده است:
بَلَج (1) وَالکیبورد والتَقتَقین (2) هذالیوم اَعصابنا خط خطین (3) فَاِنَ خَلَق البِلاجِرین (4) فَدَخَلَ فی وُجودِکُم بَق الکاتِبین (5) دائماً کَتَبَ فلا کَسَبَ لا درهمین و لا دینارین (6) بَل مسدودالبلاجین توسط المقامین (7) وهم حَصَرَ وضَرَبَ فی السجنین (8) وَالهاکرفی وجودین (9) فَاِنَ البلاجرین من القوم الجاهلین (10) ولاکن والله خیرالهاکرین (11)
ترجمه:
با لام جیم (از حروف خفیه الهی، برخی گویند منظورهمان بلاگ باشد) (1) قسم به کیبورد و صدای تق تق آن (2) آن روز خلقمان تنگ بود (3) پس بلاگران را آفریدیم (4) ودر وجودشان کرم نوشتن انداختیم (5) دائماً می نویسند بدون اینکه دوقران عایدی داشته باشند (6) بلکه مقامات بلاگشان را فیلتر می کنند (7) و در پشت میله ها با آب خنک پذیرایی می شوند (8) تا وجودشان هک شود (9) پس همانا که بلاگران از گمراهان ونادانند (10) ولیکن خداوند بهترین هک کنندگان است (11)
تازه آن وقت ها که بلاگ و اینترنتی هم در کار نبود بازهم این مرض در جان ما ریگ های ته جوب بود و با مداد و خودکار توی دفترچه ی صد برگ برای مامان جانمان می نوشتیم که قربان صدقه مان برود. گرچه حالا هم کم و بیش همانطوراست با این تفاوت که با پیشرفت تکنولوژی اینتر نتی، دیگر امروز برای عمه جانمان می نویسیم.
چیزی که هست این است که نوع مرض و شدت و ضعف آن در افراد متفاوت است. در برخی حاد است. ناغافل بروز می کند، خارشی از مغز شروع می کند، می سرد تا به سرانگشتان برسد و آن هارا وامی دارد تا بر سرکیبورد بکوبند وافاضات را تخلیه کنند. اگر خارشش نرم و مد روز باشد، هجوم اقشار ملت و امت ومقامات لشگری و کشوری از اقصا نقاط عالم خواهد بود که برای کسب فیض می شتابند. مثلاً دختر ترشیده و عامه پسندرا در نظر بگیرید که مرضشان دراین رده قرار دارد. حتی بعضی وقت ها حامل ژن آن صفت امام راحل هستند که تا می فرمود بسم الله...صدای هق هق هزاران سینه چاک ذوب شده به هوا می رفت با این تفاوت که در این جا با اولین تقه بر کیبورد فریاد احسنت و حبذا و مرحبا و ماشالله است که فضای نظرگاه را (همان کامنت دانی را عرض می کنم) پر می کند فارغ از این که بعید نیست پستی که در پی به هوا خواهد رفت، چندان قابل این حرف ها هم نباشد.
برخی دیگر مرضشان مزمن است با بروزی ملایم و دایم، یک نوع خارش خفیف که در برش های هر از چندروز به سراغ نوک انگشتان می رود و منجر به تقه زدن به کیبورد می شود. فرض بفرمائید عمو اروند خاطره نویس، شهربانوی قصه گو، بایرامعلی مفسر، رادیو سیتی خوش کیبورد، سخن وسواسی و بچه ی مهدی موش این جوری هستند.
بعضی دیگررا تسه تسه ی ویرچوال گزیده است. پس از یک دوره فعالیت مستمر و شدید یکهو غیبشان می زند، به خواب می روند و کیبوردشان آرتروز می گیرد و زمین گیر می شود. ممکن است گاهی گداری به سرشان بزند یکهو از خواب بپرند و مرضشان عود کند و تقه نوازی کنند و بعد دوباره همان آش و همان کاسه. مثال بزنم؟ غربتستان و زنده یاد آشپزباشی مرضشان در این خانواده است.
اما این مرض نوشتن عوارض و ساید افکت های فرهنگی هم صد البته که دارد. این بلاگران (با بلاگردان اشتباه نشود) خودشان یک پا بلبلان باغ ادبیات پارسی اند، مرضشان هم گرچه از شاخه دیابت نیست اما زبان وادبیات پارسی را شکربار می کند. مثلاً فرض بفرمائید من چهارتا از پست های بلاگستان را بدون اسم نویسنده شان کپی پیست کنم بگذارم اینجا. شرط می بندم از سبک نوشته شان بفهمید کدام مال میرزا پیکوفسکی است، کدام مال صادق اهریست، کدام مال ملاحسنی حیز، کدام مال عبدالقادر بلوچ، یا مال آلما خانوم یا ورجاوند یا فرهاد حیرانی یا مژگان بانو یا کلموک آقاست.
تازه این مرض نوشتن دامنه سیاسی اجتماعی هم دارد. می پرسید چطور؟ عرض می کنم: می شود گفت که با این تقه مان (به مصداق گفتمان) ماداریم تمرین دموکراسی هم می کنیم. خودتان شاهدید که این بچه محل ها یا همسایگان یا دوستان و آشنایان یا هرچه که آن هارا می نامیم و اسمشان را این بغل خانه ی مجازی مان همخوان می کنیم، چه طیف وسیعی را در پندار و کردار و گفتار فرا می گیرد. همین قدر که به هم احترام می گذاریم و خرخره ی هم را نمی جویم خودش گامی غول آسا به سوی دموکراسی به شمار می رود. بعضی ها خدا و پیغمبر را از بیخ منکرند، بعضی برعکس دیندار و مومن اند، بعضی عفت کلام را در یخدان بایگانی کرده اند، بعضی یکریز مشغول ناسزا گفتن به دولتمردان اند، بعضی فقط سیاسی می نویسند، بعضی تخصصی، عشقی، رمانتیک، احوالات خصوصی، مخالف، موافق، وغیره! اما همگی اسم هایمان بغل هم می نشیند و ترائشات کیبوردی همدیگر را می خوانیم و همخوان می کنیم. در دیوانه خانه ای مثل جهان امروز خاور میانه این را باید تمرینی به سوی دموکراسی به شمار آورد.
این راهم بگویم و زحمت را کم کنم که در همین گیرودار سالگرد وبلاگ، نق نقو هم بی سروصدا هفت ساله شد، مخارج برگزاری جشن تولد هفت سالگی را به قول زیتون صرف نق نق های خیریه خواهیم کرد. نق نقو مرض نوشتن اش از بچگی با ارسال مطالبی به کیهان بچه ها آغاز شد که بیشترش را ظاهراً مجله ی مذکور روانه سبد آشغال کرد، گرچه بعدها "گل آقا" با نق نقو بیشتر بر سر مهر بود و گاهی نق نق های اورا در "سبدیاتش" نمایش می داد. با دنیای ویرچوال هم اول بار از طریق جهانشاه جاوید آشنا شد که برخی یادداشت های اورا منتشر می کرد. اسم وبلاگ را هم برای اولین بار درمقاله ای به قلم مرحوم فریدون هویدا که در همان ایرانین جهانشاه منتشر شده بود شنید تا این که در سپتامبر سال 2004 سرقفلی دکان نق نقو دات کام را به نام خود ثبت کرد.
ما ریگ های ته جوب تا جان در بدن داریم می تق تقیم و آنگاه نیز کیبورد را هرگز نخواهیم آویخت بلکه به زمین نیفتاده به سرداران دیگری خواهیم سپرد تا راهمان را ادامه دهند.

پ.ن.: آن دسته از بچه محل هایی که نامشان در این یادداشت نیامد بیشتر تقصیر خودشان است که خوابشان طولانی شده خودشان گزارش وضعیت مرضشان را به دکتر نق نقو بدهند تا نسخه بپیچم که حظ کنند.