صحنه: یک آلاچیق در یک باغ با صفا. زیر الاچیق حوض آبی وفواره ای و درختچه هایی پرگل. رامشگران درگوشه ای نم نم می نوازند. ساقی کمان ابرو پیوسته ای به نرمی می رقصد وبه تنگ نوشیدنی دردستش پیچ وتاب می دهد.
حاج آقا درگوشه ای یک وری آرنجش راروی متکا ستون کرده ولمیده
پیک تعظیم کنان وارد می شود:
پیک: حاج آقا رخصت می فرمائید؟
حاج آقا: مردک ابله این چه وقت به حضوررسیدن است؟ نمی بینی گرفتاریم؟
پیک: شرمنده ام حاج آقا، حاج خانوم فرمودند پیغام کاندی را بی معطلی برسان.
حاج آقا: بنال ابله!
پیک: کاندی خانوم فرموده اند چنانچه غنی سازی را متوقف نکنید هرچه دیدید ازچشم خودتان دیدید ها!
حاج آقا: دهنش چائیده کاندی خانوم، زنیکه بی ادب! بهش بگو ادبیاتشو درست کنه! مامورمودب بفرسته!
پیک عقب عقب خارج می شود. موسیقی وحرکات موزون ادامه دارد. چند لحظه بعد دوباره سراسیمه وارد می شود:
پیک: حاج آقا شرمنده ام به مولا، کاندی خانوم تشریف آورده اند.
حاج آقا: چی؟ این وقت شب واونم سرزده؟ خوب بگو تشریف بیاورند!
کاندی با دوتا بادی گارد ویک دیلماج وارد می شوند. حاج آقا نیم خیز می شود.
حاج آقا: به به به به خوش آمدید صفا آوردید، چه عجب ازین طرف ها؟
کاندی: امر مهمیست، وقت زیادی باقی نمونده، این اولمرت بدجورگیرداده، یا غنی سازی رو بذارید کنار یا موشک می فرسته، ازماگفتن بود.
حاج آقا: اختیاردارید کاندی خانوم، این حرفا چیه؟ (انگشت نشان وشصتش را به هم می مالد) شوما ادبیاتشو درست کنید ما یه کاریش می کنیم.
کاندی: آهان از اون نظر! (رو به دیلماج می کند و با سر اشاره می کند. دیلماج کاغذی را ازجیب بیرون می کشد وازروی آن می خواند(:
دیلماج: حاجیا دست ازغنی سازی بکش
مرتورا خیروصلاح ایدون بود
پول چایی، امن مسند، زوروزر
نانت اندرروغنت میزون بود
ورنگیری پند کاندی را به گوش
تحفه ات اندرنطنز داغون بود
حاج آقا: به به به به به این میگن انواع تشبیهات وبدایع و ظرایف ادبی، این شد یه چیزی حالا!
دیلماج: حاج آقا "دال" بفرمائید:
حاج آقا: دلبرا امشب دهانت مشگ بیز
ساقیا یک جام ازآن زهرم بریز
جام زهری می زنم امشب به رگ
حاجیه کاندی خانوم باداکه چیرز

پ.ن.: چیرز = (CHEERS!)

فردا چهارم جولای سالروز استقلال آمریکاست. امشب وفردا شب درپهنه ی ایالات متحده رونوشت چهارشنبه سوری خودمان است. ترقه وفشفشه و آتش بازی به وفوربرپاست. صدای انفجار وستاره های رنگی نورافشان درآسمان.
به آتش بازی های با شکوه می نگریستم و فکر می کردم استقلال یعنی چه؟
ظاهراً گربه ی ایران همیشه مستقل بوده است وما هم عادت داریم آن چند صد سالی را که سلوکیان و اعراب یا سلجوقیان وغزنویان براین سرزمین حکومت کردند یک جوری زیرسبیلی نادیده بگیریم.
حالا کی به کیه گیرم که سلوکیان وعرب ها و سلجوقیان وغزنویان هم یک جوری درلاتاری گرین کارت ایران برنده شده وسیتیزن ایران بوده اند وما هم خصلتاً مهمان نواز بوده وبیگانه وخودی برایمان فرق نمی کند وازهمین رو هی به تاریخ دوهزاروپانصد ساله وبلکه به روایتی شش هزارساله ی مستقل خود می بالیم وکوس داشتم داشتنمان گوش فلک را کرکرده است، اما هنوزهم این سوال توی گوشم می پیچد:
استقلال یعنی چه؟
امارات متحده ی عربی مستقل تراست یا کره ی شمالی؟
کانادا مستقل تراست یا لبنان؟
آفریقای جنوبی مستقل تراست یا سودان؟
قطرمستقل تراست یا نیکاراگوئه؟
اصلاً بگذارید یک جوردیگر بپرسم:
یک اماراتی متوسط بهتر زندگی می کند یا یک شهروند متوسط کره ی جنوبی؟
طول عمر متوسط یک کانادایی بیشتراست یا یک لبنانی؟
یک شهروند آفریقای چنوبی بهتر زندگی می کند یا یک شهروند سودانی؟
برخورداری یک شهروند قطر اززندگی بیشتراست یا یک شهروند نیکاراگوئه؟
استقلال را برای چه می خواهیم؟
شاید برای توسری خوردن راه های میان برتری نیز باشد؟
شاید اگر آزادی برخورداری، آسایش، آرامش، رفاه ، بهزیستی، امنیت وازاین قبیل ارزش های مهجور (!) را هدف بگیریم، مجبورشویم "استقلال" را هم دوباره تعریف کنیم.
شاید!
این آتش بازی را بگو که مارا تاکجاها برد!

نمیدانم گازیکی ازآن مورچه های جرار بود یا غلطیدن چرخ ماشین درزبری های شانه خاکی یا چراغ چشمک زن ماشین پلیس؟ به هرحال چرت نق نقو پاره شد وامدادهای غیبی یک باردیگراورا نجات داد.

چندی پیش صادق خان اهری دراتفاقات ساده اش عکس خوش تیپش را گذاشته بود و پیشنهاد داده بود که دیگر بلاگرها هم اگر جرات دارند همین کاررا بکنند. راستش به راه ورسم وبلاگی این خودش می شود یک بازی. البته صادق جوان است وخوش تیپ، عمو اروند هم پا به سن گذاشته وخوش تیپ. این است که عکسشان زینت بلاگشان می شود ومایه نشاط چشم. اما نق نقو هم برای این که ازقافله عقب نماند، حتی قبل از دعوت صادق خان، عکسش را با لطایف الحیل فوتو شاپی خوش تیپ کرده ودربالای سردر نق نقو دات کام گداشته بود، اما با وجود این برای رو کم کنی هم که شده می گذاریم روی میز! آن هم عکس نق نقورا که روی مجله معروف پیپل (مردم) چاپ شده. تازه می خواستند برای این عکس به نق نقو یک میلیون دلار دستخوش بدهند اما نامبرده ی مذکوراستنکاف کرد (ازفرط سبک عقلی البت) وگفت بگذارید امت کفار شهید پرورمحضاً لله حالش را ببرند. تازه قراربود عکس نق نقو روی جلد این شماره مجله وزین نشنال جئوگرافیک نیز چاپ شود، اما نق نقو بخاطر علاقه وافرش به حیات وحش وحفظ محیط زیست ازگردانندگان مجله مذکور خواست تا عکس گوریل را به جای او چاپ کنند.
حالا نق نقو هم ازبچه محل ها دعوت می کند اگر جگرش را دارند، عکس خودرا برروی یکی ازمجله های مشهوردنیا بچاچند ولینکش را دربلاگ خودبگذارند.
نق نقو اسم بچه محل هارا دراینجا نمیاورد تا اگرزبانم لال ازدعوتش طفره رفتند وبه روی مبارک نیاوردند، بورو کنفت نشود. البته هرکدامشان مایل بودند یک توک کامنتی بزنند. نق نقو درمجله های تایم، پیپل، وُگ، نشنال جیوگرافیک وبرخی مجلات دیگر پارتی دارد و می تواند ترتیب چاپ عکس شش درچهاردوستان را با همان ژست مکش مرگ مای نق نقویی روی جلد آن ها بدهد.
اگر هم یک وقت مایل نبودند، بازهم کافیست یک توک کامنتی بزنند تا به سان آن پادشاه یکی از سیاره های شازده کوچولو، دستوردهیم تا عکسشان روی جلد مجلات معروف چاپ نشود.
ازکرامات سیردراحوال پرزیدنت احمدی نژاد یکی هم این که گویا عشق نورافکن وعکس روی جلد دارد مارا خفه می کند که ازقدیم وندیم گفته اند پریرو تاب مستوری ندارد و عزت نفس نق نقو هم لنگه ندارد جان عمه اش.

کتی
چهل وچند ساله است. لاغروقدبلند وچشم آبی. نمیدانم اهل کجای آمریکاست. ردی از زیبایی وفریبندگی سال های جوانی هنوزدراو باقیست. سرمستانه وسبکسر می خندد. خودش می گوید زندان برایش مثل تعطیلات است! خودش می گوید درجوانی کارتن خواب وبی خانمان بوده. روابط عمومی ورفتارش با مشتریان خیلی خوب است. اما گوبا درگذشته مرتکب استفاده ازمواد مخدر و رانندگی درحال مستی شده. به چنگ پلیس افتاده و دادگاه اورا به شرط این آزاد کرده تا مدتی تحت نظرباشد وازمواد مخدر والکل استفاده نکند. اما اخیراً غروبی افسر مامور مراقبتش سرزده به خانه اش می رود ودرحال نشئگی ومستی مچش را می گیرد ودوباره به زندان می افتد. بعدازیکی دوهفته که بقید قید ضمانت ازاد شد، روز مادریاد پسرش می افتد که دادگاه حضانت اورا به شوهرسابقش داده. راه می افتد وبه خانه ی شوهرسابقش می رود که پسرش را ببیند. به او اجازه نمی دهند. فکر می کنم دراثرتنهایی وفشارعاطفی دست به خشونت ودیوانه بازی می زند. فعلاً دوباره گرفتارشده ودرزندان است.

راسل
باید چهل سالی داشته باشد. موبوروچشم آبی. اهل تگزاس است. کارش را خوب بلداست وروابط عمومی اش بسیارخوبست. اهل کوهنوردی ودوچرخه سواریست. ذلیل عرق خوریست. نمیدانم چه جرمی مرتکب شده. احتمالاً درهنگام بدمستی رانندگی کرده وگرفتارشده. پلیس دستگاهی روی ماشینش نصب کرده که صبح ها باید ازدرون لوله ای به داخل دستگاه فوت کند. ماشینش تنها هنگامی روشن می شود که دستگاه مذکور الکل بیش ازمجازرا درنفسش نگیرد. گرچه الان مجرداست ولی داستان های عشقی پرماجرایی هم داشته. دستش هم کمی کج است وباید چهارچشمی مواظبش باشیم.

ایلِین
اهل آیوواست. چشم های ابی و موهای بوردارد. سنش ازپنجاه باید بیشترباشد. زن خوبیست وکارش را هم خیلی خوب انجام میدهد. منتها هفته ی پیش ناگها ن هوایی شد وگفت دیگرنمی توانم کارکنم. وقتی ازاو دلیلش را پرسیدم، گفت شوهرش اورا ول کرده ورفته، پسرش هم درهیجده سالگی خودکشی کرده، افکارش پریشان است ودیگر نمی تواند کارکند.

راندا
یک چشمه ازشیرینکاریهای راندا را قبلاً گفته بودم. راندا شاید شصت سالی داشته باشد. ازآن خاله زنک هاست که اگردل به دلش بدهی چهارساعت وسی وپنج دقیقه یک ضرب حرف می زند. تعطیلات آخرهفته قبلی با شوهرش دعوایش شده است وشوهرش زده دست وپهلویش را شکسته است. فعلاً خانم راندا بستری وشوهرش هم به جرم خشونت خانگی درزندان به سر می برد.

مریلین
فیلیپینی تباراست. فکرنمی کنم بیشترازپنجاه سال داشته باشد اما دراثر فشارزندگی شصت ساله می نماید. شوهرش با داشتن چهارپنج تا بچه اورا ول کرده وسراغ زن دیگری رفته است. دخترکوچکش که پانزده شانزده سالی بیش ندارد دچار توموری سرطانی درگردن شده که تمام هم وغم مریلین اوست. هزینه های درمان این دخترآنقدرزیاد شده که بیمه آن را نپرداخته. حالا دادگاه حکم داده که ماهیانه بخشی ازخقوقش کسرشود وبه بیمارستان پرداخت شود. مصداق ضرب المثل هرچی سنگه مال پای لنگه!

فیدل
بیست وسه چهارسال بیشتر ندارد. مکزیکی تباراست. اهل کار وخونگرم است. ازدوست دخترقیلی اش دختری دارد که دادگاه موظف کرده بخشی ازحقوق ماهیانه اش کسر وبه مادربچه پرداخت شود. اززن فعلی اش هم دوبچه دارد. تازگی اقدام او برای گرفتن گرین کارت زنش به نتیجه رسیده است ولی همه اش نگران این است که زنش به محض گرفتن گرین کارت اورا ول کند وبرود.

پاول
باید شصت وپنج سالی داشته باشد. بازنشسته ارتش است. اهل اوکلاهما. یک کاوبوی تمام عیار. با سر تراشیده، چشم آبی، سرخ وسفید، کلاه کاوبویی، چکمه وکمربند پهن چرمی با قلابی بزرگ به شکل شاخ گاو. رفتارش هم کاملاً گاوچران واراست وبه قول خوداین ها "ردنک". آدم بدی نیست ولی به درد کارهایی که نیاز به روابط عمومی دارد نمی خورد. پاول گرفتار سرطان لنف شده ولی درمان شده است. پزشگان اورا ازنوشیدن الکل منع کرده اند ووقتی آبجو می بیند چنان ازآن تعریف می کند که انگارمعشوقش است ودل آدم کباب می شود. اخیراً زنش هم مرد وما خیلی به تنهایی وبیکسی اش غصه می خوردیم ولی خوب تازگی ها دوست دختری را به خانه آورده است وبا او زندگی می کند.

داستان دبی وامبروباربارا و گیزلا و بریتنی وجردن را می گذارم برای بعد چون چشمهایم دارد اززورخستگی می سوزد.

اما خودمونیم ها، بمانعلی که تکلیفش روشنه، اما چرا راه اهن از بندرعباس به بندرانزلی کشیده نشد؟

(1) = Waste Allocation Load Lifter, Earth-Class --- WALL.E
(2) = Extra-terrestrial Vegetation Evaluator --- EVE
(3) = این یادداشت خلاصه واقتباسیست از مقاله های مجله تایم شماره 24 مارس 2008 و شماره 23 ژوئن 2008
(4) = وبسایت فیلم در اینجاست

پیش خودگفتم عجب استقامتی دارند این آخوندها درستاندن وجوهات! طرف از سال 1947 تا سال 1982 یعنی 35 سال از حکومت ایران (حتی پس از سقوط!) پول می گرفته. بیخود نیست که می گویند وقتی آخوندی برخری سوارشد تنها زمانی پائین می آید که یا خرمرده باشد یا خرسوار.

(1) = خاطرات دکترقاسم غنی، ماجرای طلاق فوزیه، با مقدمه ی باستانی پاریزی، به کوشش دکترمحمدعلی صوتی، انتشارات کاوش، چاپ دوم 1361، صفحه ی 94
(2) = من وخاندان پهلوی، احمد علی مسعود انصاری، تنظیم ونوشته محمد برقعی وحسین سرفراز، نشرالبرز، چاپ سوم 1371، صفحه 251-252

راستش تازگیها داره ازاین بمانعلی خوشم میاد یه جورایی.
هرکاری می خواد بکنه اولش میره قرآنو دست میگیره ملچ ملچ ماچ میکنه استخاره می کنه. اگه خوب اومد که با انرژی مثبت می ره پی کارش،
اما اگه بد اومد، دوباره، سه باره، چهارباره استخاره میکنه تا خوب بیاد
اگرهم خسته شد، زیر لب میگه بابا درکارخیر هیچ حاجت استخاره نیست، اینا همش خرافاته!

پ.ن.: اگه تو حال وهوای قِربودید یک نوک تقه ای روی عکس مرحمت فرمائید جای مارو هم خالی کنید

بمانعلی 1
بمانعلی 2
بمانعلی 3
بمانعلی 4
بمانعلی 5
بمانعلی 6
بمانعلی 7

گرچه اگر زبان زنده وپویا باشد ازاین بادها نمی لرزد که هیچ، بلکه غنی ترهم می شود. اما این کاربزرگمهر حسین پور بسیارزیباست.

استاد نق نقو فرموده اند:

رو سرببُراندیشه را با من بیا بشکن بزن
شُل کن درِ آن شیشه را ، با من بیا بشکن بزن
یک امشبی قمپوزنیا، ترمز بکن با هم بریم
باسن بچرخان، قربده، با من بیا بشکن بزن
استادِ حرف وصوت وگفت! این هرسه را برهم بزن
بی حرف وصوت وگفت وگو، با من بیا بشکن بزن
شیرین عصا قورت داده ای، اما زترشی غافلی
ترشی خوری چیزی شوی، با من بیا بشکن بزن
ول کن کلاس ودرس وپز، تا ازهوا کنده شوی
روی زمین چرخی بزن، با من بیا بشکن بزن
گرچه صدایت بس خوشست، زیروبمش هم دلکشست
خواهی که حالت خوش شود؟ با من بیا بشکن بزن
ازآن "فرازستان" خود، یاد فرودِستان بکن
باقربیا بالی بزن، با من بیا بشکن بزن
اینجا دراین بشکن سِتان، درخون خود آغشته ایم
از منتها بگذشته ایم، با من بیا بشکن بزن (1)

(1) = گفت ای موسی ازآن بگذشته ام
من کنون درخون دل آغشته ام
حال من اکنون برون ازگفتن است
آنچه میگویم نه احوال من است
من زسدره منتهی بگذشته ام
صدهزاران ساله زان سورفته ام"
(دفتر دوم مثنوی مولانا جلال الدین محمد)
(2) = حالا یک وقت نگوئید این نق نقو روح مولانا را با این شعر درقبر لرزانده است! مولانا که دولت فخیمه نیست که به جرم لرزاندن روحش بگیروببند راه بیاندازد! تازه مگرشما وکیل مولانائید؟ خودش می فرماید:
هرهستیی دروصل خود دروصل اصل اصل خود
حنبک زنان برنیستی، دستک زنان اندرنما
البته واضح ومبرهن است که مقصود مولانا از "خنبک" همانا بشکن می باشد.

النا:
"فکر می کردم که درازای ماهی دویست دلار به عنوان یک فروشنده درمسکو کارخواهم کرد. همان روزی که این پیشنهادرا قبول کردم ، با وجودیکه گذرنامه نداشتم مرا به مسکو بردند. مردی که این کاررا به من پیشنهاد کرده بود مرا به همراه دو دختر دیگرنزد زنی به نام رایسا برد. آن زن ترتیب همه چیزرا داده بود. قاچاق چیان همیشه بلیط تمام صندلی های واگن های شماره 4 و 7 را می خرند.
شوهررایسا درمسکو منتظر ما بود وبا ماشینش مارا به آپارتمان یک اتاق خوابه ای برد که پانزده دختررا دران چپانده بودند.
او مرا به اولگوتا که یک زن جاکش بود فروخت. 40 دختربرای او کار می کردند. همگی روی زمین می خوابیدیم وازلباس هایمان به عنوان روانداز استفاده می کردیم.هواسرد بود. غذا بسیارکم وبسیار بد بود. حتی سکه هایی را هم که مشتریان به ما انعام می دادند نمی توانستیم برای خود نگهداریم. همیشه همه جارا می گشتند.
یکی از مشتریان من ودوستم را آزاد کرد.
من هرگز چیزی ازآن چه به سرم آمدرا به خانواده ودوستانم نگفتم. زمانیکه کار می کردم اچازه داشتم ازیک کلاه گیس استفاده کنم که هنوزهم آن رانگه داشته ام.

پ.ن.
1 – متن ونوشته: دانا پوپا، فتوژورنالیست رومانیایی مستقردرلندن که جوایز بی شماری را برای کارهای خوددرزمینه ی زنانی که قربانی تجارت بردگی جنسی می شوند بدست آورده است. برگرفته ازنشریه سازمان عفو بین الملل، شعبه آمریکا شماره ی تابستان 2008، ترجمه وخلاصه نق نو
2- موسیقی: ناتاشا، کریس دوبرگ

(1) = برخی ازمحله های تبریز درقدیم با سنگ های رودخانه ای فرش شده بود وبسیار ناهموار وقلمبه قلمبه بود. گویا دختری ازیکی ازاین محله ها زن یک تهرانی می شود وبه تهران می رود. بعد ازیکی دوسال که درتعطیلات تابستان برای دیدن پدرومادربه محله ی قدیمی برمی گردد متجدد شده وکفش پاشنه بلند (دیک دابان) پوشیده ونمی تواند روی سنگفرش راه برود، این است که زبان به اعتراض می گشاید که "این دینگه دینگه ها چه چیزاست؟"

پ.ن: کسی می داند چرا وبلاگستان اینقدرسوت وکورشده؟ سهمیه بندی خاموشی داریم؟